ناوهایی که در خیابان غرق شدند!

به گزارش خبرنگار سیاسی  خبرگراری آنا، راهبرد کلان ایالات متحده در خلیج‌فارس طی ماه‌های اخیر، بر پایه‌ یک پیش‌فرض سست بنا شده بود؛ «جامعه زیر فشار، آماده انفجار علیه ساختار است». پنتاگون با اعزام پرسر ادوات نظامی، در پی تکمیل یک «محاصره‌ روانی» بود تا دستگاه تصمیم‌ساز در تهران را به این نتیجه برساند که هیچ عقبه مردمی برای ایستادگی وجود ندارد. با این حال، سیل خروشانِ جمعیت در سالگرد انقلاب، این ستونِ فقرات محاسباتی را در هم کوبید. از منظرِ عملیات روانی، این حضور، معادلات هزینه - فایده را در اتاق‌های وضعیت واشنگتن بازنویسی کرد؛ چرا که ثابت کرد فشار معیشتی، نه تنها به واگرایی منجر نشده، بلکه فرآیند انسجام دفاعی را تسریع کرده است.

انهدام روایت انسداد

رسانه‌های جریان اصلی غرب سال‌هاست که بر طبل پایان مشروعیت در ایران می‌کوبند تا افکار عمومی جهانی را برای یک برخورد سخت آماده کنند. در دکترین‌های نوین نبرد، مشروعیت مستقیماً به برد عملیاتی تبدیل می‌شود. پدیده‌ای که در روز 22 بهمن رخ داد و تحلیل‌گران مانیتورینگ بیگانه را شوکه کرد، تبلور همبستگیِ ملی در لحظه‌ تهدید وجودی بود. جامعه ایران نشان داد که میان نقد حکمرانی و صیانت از قلمرو، مرز مستحکمی قائل است. این هوشمندی جمعی، سرمایه‌ای نمادین تولید کرد که کارکرد آن دقیقاً مشابه یک سد پدافندیِ چندلایه است؛ سدی که اجازه نمی‌دهد روایت دشمن مبنی بر جامعه گسسته، به یک واقعیت میدانی تبدیل شود.

تغییر موازنه قوا در خلیج‌فارس

اگرچه ناوگان پنجم آمریکا در پی ترسیم یک نظمِ جدید مبتنی بر تهدید دائمی است، اما حضور میلیونیِ ملت، پیامی مستقیم به فرماندهیِ مرکزی آمریکا مخابره کرد -«سلاح اراده، بردی فراتر از تجهیزات شما دارد». در منطق امنیت ملی، وقتی حریف با یک توده انسانی منسجم روبرو می‌شود، تمامی گزینه‌های روی میز، کارایی خود را از دست می‌دهند.

راهپیمایی اخیر ثابت کرد که محاسبات غرب بر پایه بی‌ثباتی داخلی، یک قمار راهبردی شکست‌خورده است. این حضور، نظم منطقه‌ای را به گونه‌ای بازتعریف کرد که در آن، ثبات درونی ایران به عنوان اصلی‌ترین متغیر بازدارنده، تحرکات ناوهای هواپیمابر را به مانورهایی بی‌اثر و پرهزینه تبدیل کرده است.

پیروزی واقعیت بر توهم

واقعیت میدان در ۲۲ بهمن، پایانی بر توهمات استراتژیک کسانی بود که به دنبال «مهار ایران از درون» بودند. تلاقی اراده مدنی و قدرت سخت، دکترین پاتک ادراکی تهران را به کمال رساند. واشنگتن اکنون با حقیقتی روبروست که در هیچ‌کدام از شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای آن‌ها گنجانده نشده بود، جامعه‌ای که در اوج نبرد اقتصادی، هویت ملی خود را به مثابه یک جنگ‌افزار استراتژیک به میدان می‌آورد. این حضور، سد نفوذناپذیری است که اجازه نخواهد داد بن‌بست ادراکی مد نظر دشمن، راه به جایی ببرد.