پرسپولیسِ بیستاره در جستجوی هویت و در مسیر سقوط از کورس/بیانیهها قهرمان نمیشوند
به گزارش خبرگزاری آنا، شکست مقابل گلگهر سیرجان فقط سه امتیاز از پرسپولیس نگرفت، این نتیجه بار دیگر ضعف در سیاستهای نقلوانتقالاتی، افت کیفیت ترکیب و تناقضهای مدیریتی را برجسته کرد. اظهارات اوسمار سرمربی سرخ ها و بیانیه باشگاه نیز به جای کاهش ابهام، پرسشهای تازهای درباره مسیر تصمیمگیری در این تیم ایجاد کرده است.
پرسپولیس در دور باطل تصمیمات اشتباه؛ از خریدهای بیاثر تا فرافکنی سازمانی
شکست مقابل گلگهر فقط یک نتیجه نبود. آینهای بود از مسیری که پرسپولیس در ماههای اخیر طی کرده است. تیمی که قرار بود مدعی بلامنازع قهرمانی باشد، حالا در زمین ناهماهنگ، در مدیریت سردرگم و در تصمیمات پرهزینه گرفتار شده است.
باشگاهی با بودجه بالا و توقعات سنگین، در مهمترین بخش یعنی جذب بازیکن نتوانست نیازهای واقعی تیم را تأمین کند. ترکیب فعلی بیش از آنکه «تقویتشده» باشد، وصلهپینهای از بازیکنان معمولی است. نفراتی که نه کیفیت تعیینکننده دارند و نه توان تغییر جریان بازی.
در این میان، بازیکنان باتجربه نیز نتوانستهاند نقش رهبر را ایفا کنند. نه از نظر فنی و نه از نظر شخصیتی. تیم در لحظات بحران، فاقد ستونهای قابل اتکا است.
بازگشت پرهزینه، خروجی کم
بازگرداندن اوسمار با قراردادی چند برابر گذشته، قرار بود ثبات و تداوم تاکتیکی ایجاد کند اما واقعیت زمین چیز دیگری میگوید. پرسپولیس همچنان در انتقال دفاع به حمله کند است، در مهار ضدحملات مشکل دارد و در خلق موقعیت دچار فقر خلاقیت است.
اگر همین نتایج با یک مربی ایرانی رقم میخورد، آیا میزان صبر و حمایت همین اندازه بود؟ تجربه سالهای گذشته نشان میدهد پاسخ منفی است. استاندارد دوگانه در ارزیابی مربیان، یکی از تناقضهای مدیریتی فوتبال ایران است.
اعترافهای اوسمار؛ نشانههای یک مشکل عمیقتر
سرمربی تیم از اشتباهات فردی، افت تمرکز ذهنی و استفاده نکردن از موقعیتها گفت اما تکرار این مشکلات نشان میدهد مسئله فراتر از خطاهای فردی است. وقتی تیمی مدعی بارها به یک شکل گل میخورد و از نظر ذهنی فرو میریزد، باید ریشه را در ساختار فنی و کیفیت ترکیب جستوجو کرد.
بیانیه باشگاه دفاع یا فرار رو به جلو؟
بیانیه شب گذشته باشگاه بیش از آنکه پاسخگوی نگرانی هواداران باشد، تلاش داشت فضای انتقادی را کنترل کند. تأکید بر حمایت، دعوت به آرامش و اشاره به ادامه مسیر، بدون پذیرش سهم مدیریت در وضعیت موجود، این شائبه را ایجاد میکند که باشگاه به جای حل مسئله، در حال مدیریت افکار عمومی است.
هواداران، بیش از بیانیه، پاسخ میخواهند. چرا تیم در نقلوانتقالات تقویت نشد؟ چرا کیفیت فنی ترکیب کاهش یافته و چرا تصمیمات پرهزینه خروجی فنی ندارد؟
پرسپولیس و خطر عادی شدن افت
بزرگترین تهدید برای یک تیم بزرگ، باخت نیست، عادی شدن باخت است. وقتی شکستها توجیه میشوند، ضعفها به اشتباهات فردی تقلیل مییابد و تصمیمات مدیریتی مورد پرسش قرار نمیگیرد، مسیر بازگشت دشوارتر میشود.
پرسپولیس هنوز فرصت بازگشت دارد اما نه با بیانیه، نه با توجیه و نه با امید به اشتباه رقبا. بازگشت از مسیر تصمیمات شجاعانه، اصلاح ساختار فنی و پاسخگویی مدیریتی میگذرد.
انتهای پیام/