مانور قدرت در قلب جنگ ترکیبی

به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، حوادث و فتنه‌های پیچیده‌ی ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه سال جاری، در واقع اوج سرمایه‌گذاری دشمن برای ایجاد گسست میان «نظام و مردم» بود. در این بازه، دشمن از تمامی لایه‌های عملیاتی خود—از شورش داخلی و ترور تا فشار‌های خردکننده اقتصادی—رونمایی کرد. اما ملت ایران با بصیرتی که ریشه در تجربه‌ی دهه‌ها ایستادگی دارد، از این عقبه سخت عبور کرد. یأس جبهه استکبار از فتنه‌های داخلی، آنها را به سمت تهدید‌های عریان نظامی سوق داد، اما واکنش ملت نشان داد که هرچه فشار بیرونی افزایش یابد، انسجام داخلی در ذیل پرچم ولایت مستحکم‌تر می‌شود. این حضور میدانی، در واقع یک «مانور دفاعی» در برابر هجمه جهانی است.

پیوند پنج نسل؛ معجزه ماندگاری در قرن جدید

یکی از شگفت‌انگیزترین پدیده‌های انقلاب اسلامی که در راهپیمایی امسال تجلی یافت، حضور هم‌زمان نسل اول (انقلابیون ۵۷) تا نسل پنجم (دهه نودی‌ها و دهه هشتادی‌ها) است. در تاریخ سیاسی جهان، اکثر انقلاب‌ها در همان دهه نخست با ریزش بدنه مردمی و استحاله آرمان‌ها مواجه می‌شوند. اما در ایران، نسل‌هایی که نه امام (ره) را دیده‌اند و نه دوران دفاع مقدس را حس کرده‌اند، امروز پیش‌قراول شعار «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی» هستند. این پیوند نسلی، ابطال‌گر تحلیل‌های غربی است که مدعی بودند با ابزار رسانه می‌توانند حافظه تاریخی و آرمان‌خواهی جوان ایرانی را پاک کنند.

مأیوس‌سازی دشمن؛ پاسخ به استراتژی «بلعیدن ایران»

رهبر معظم انقلاب با نگاهی حکیمانه، هدف غایی آمریکا را «بلعیدن ایران» و بازگرداندن کشور به وضعیت تحت‌الحمایه توصیف کردند. تحرکات نظامی و تحریم‌های مجدد در ماه‌های اخیر، همگی قطعات پازلی بودند تا ایران را به میز تسلیم بکشانند. اما حضور میلیونی مردم در ۲۲ بهمن، این پازل را درهم شکست. وقتی دشمن با واقعیتی به نام «لبیک عملی» توده‌های مردم رو‌به‌رو می‌شود، نشانه‌های ناامیدی در اتاق‌های فکر واشنتگن و تل‌آویو آشکار می‌گردد. این حضور، تیر خلاصی است به پیشانی جبهه‌ای که تصور می‌کرد با تحریم و ترور می‌تواند اراده یک ملت تمدن‌ساز را سلب کند.

افق روشن؛ از مقاومت تا مرجعیت

امروز، مسیر انقلاب اسلامی با قدرتی بیش از پیش ادامه دارد. خنثی شدن فتنه‌های اخیر ثابت کرد که زیرساخت‌های فکری و معنوی جامعه ایران، بسیار عمیق‌تر از آن است که با لرزه‌های زودگذر آسیب ببیند. ۲۲ بهمن ۱۴۰۴، نویدبخش عصری است که در آن ایران، نه تنها در برابر فشار‌ها مقاوم است، بلکه به سمت «مرجعیت» در الگو‌های حکمرانی مستقل حرکت می‌کند. پیام رهبری، در واقع ترسیم نقشه راهی بود که در آن «حضور مردم»، ضامن امنیت ملی و پیشران پیشرفت‌های بزرگ آینده خواهد بود.