وقایع اخیر کشور از زبان وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی

خبرگزاری آنا،احمد میدری، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی -«یوسف پزشکیان» در پاسخ به نوشته‌ای تحت عنوان «در سوگ چشم‌هایی که دیگر نمی‌بینند» یادداشتی نوشته است که مقصرین واقعه تلخ دی ماه را در پنج گروه قرار داده است. مقصر اول را دولتمردان دانسته است. بدون تردید مقصریم. نباید در این دولت رخ می‌داد. خون ایرانی توسط ایرانی ریخته شده است. ایرانی نا آگاه، ایرانی مأیوس، ایرانی معترض، همه ایرانی‌اند، آنها که در جنگ شهید شدند به دست اجنبی کشته شدند و اینها به دست ایرانی. می‌دانیم اگر دست خارجی نبود، داستان متفاوت بود؛ اما می‌توانستیم شاهد این روز‌ها در این ابعاد نباشیم.

اعتراف به تقصیر برای التیام بخشیدن به وجدان نیست اعتراف زمانی پذیرفته است که به تغییر بینجامد و تلاش شود که دیگر تکرار نگردد.

وزارت کار می‌تواند در جلوگیری از تکرار حوادث مشابه جلوگیری کند:

• اگر وزارت کار تشکل‌های کارگری و کارفرمائی را در کشور گسترش دهد و زمینه گفت‌و‌گو‌های سه‌جانبه را فراهم کند.

• اگر احیای محله را در سازمان بهزیستی جدی‌تر بگیریم و با همکاری یکدیگر زندگی جمعی در محله را احیا کنیم.

• اگر به دفاع از گروه‌های غائب قوی‌تر عمل کند و نگذارد گروه‌های پرقدرت منافع خود را بر منافع کودکان و جوانان و سایر گروه‌های کم‌قدرت مسلط سازنند.

• اگر در صحنه جهانی با همتایان خود از دولتمردان و تشکل‌های کارگری و کارفرمائی بیشتر مذاکره کنیم تا چهره واقعی دشمنان جهان را آشکارتر سازیم.

• اگر با مهارت آموزی جوانان و زنان در توانمندسازی آحاد مردم نقش بیشتر ایفای کنیم؛ و ده‌ها اگر دیگر که باید هر چه زودتر اجرا شوند.

همکارانم و بیشتر از آنها من مقصریم. این خون‌ها باید ما را بی‌تاب ساخته باشد. باید برای انجام کار‌های بزرگ و اگر نمی‌توانیم به هر اندازه‌ای که موقعیت و توانمان اجازه می‌دهد بیش از پیش تلاش کنیم. در این روز‌ها نیز داغداران را تنها نگذاریم. از دوست روانکاوم خواستم با خانواده‌هایی که عزیزی را از دست داده‌اند صحبت کند تا با دستورالعمل مشخصی با همکاری داوطلبان طرح محب با همه خانواده‌ها همدردی کنند، حداقل نشان دهیم همه عزاداریم، تنها نیستند و کنار یکدیگریم.

فرصت‌ها را از دست ندهیم و از انجام هر کاری که از دستمان بر می‌آید کوتاهی نکنیم.

باید اثبات کنیم که جامعه‌ای زنده و یادگیرنده هستیم از تجربه‌های تلخ درس می‌گیریم و مثل فولاد آبدیده می‌شویم.