«طهرانشاط»؛ وقتی تلویزیون دوباره به صبح جمعه برمی‌گردد

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، مدت‌هاست صبح‌های جمعه در تلویزیون به یک بازه کم‌رمق تبدیل شده؛ زمانی که نه آن شلوغی شبانه را دارد و نه آن فوریت خبری ساعات دیگر را. درست همین‌جا است که «طهرانشاط» سراغ قاب تلویزیون می‌آید؛ برنامه‌ای که نه ادعای انقلاب رسانه‌ای دارد و نه می‌خواهد با شوک و هیجان مصنوعی، مخاطب را پای گیرنده نگه دارد. «طهرانشاط» آرام‌تر از این حرف‌هاست؛ شبیه یک مهمانی ساده خانوادگی که بی‌سروصدا شکل می‌گیرد و اگر بمانی، کم‌کم دلت می‌خواهد بمانی.

این برنامه که از تولیدات تازه شبکه تهران است، با تهیه‌کنندگی میلاد حق‌پرست و کارگردانی رابعه اسکویی، هر جمعه حوالی ساعت ۱۰:۳۰ به‌صورت زنده روی آنتن می‌رود.

شعار «جمعه‌های بانشاط» اگرچه در نگاه اول ساده به نظر می‌رسد، اما دقیقاً همان چیزی است که برنامه سعی می‌کند در عمل هم به آن وفادار بماند؛ نه نشاطی گل‌درشت و تصنعی، نه خنده‌هایی که به زور موسیقی و شوخی‌های از پیش‌تعیین‌شده تحمیل شوند.

نکته مهم درباره «طهرانشاط» این است که از همان ابتدا تکلیف خودش را با مخاطب روشن کرده است. این برنامه اساساً برای نسل جوانی که صبح جمعه تا ظهر خواب است طراحی نشده؛ مخاطب اصلی‌اش همان‌هایی هستند که خود تهیه‌کننده از آنها با عنوان «شهروندان ارشد تهران» یاد می‌کند؛ پدرها، مادرها، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها. نسلی که هنوز تلویزیون برایش یک عادت روزمره است، نه یک انتخاب تصادفی.

این انتخاب مخاطب، فقط در حرف باقی نمانده و در همه اجزای برنامه خودش را نشان می‌دهد؛ از لوکیشن اصلی که یک عمارت قاجاری قدیمی به نام «ناصرالدین میرزا» است گرفته تا نوع موسیقی، خاطره‌بازی‌ها، ریتم گفت‌و‌گو و حتی شوخی‌ها. «طهرانشاط» عامدانه سراغ فضایی رفته که یادآور تهران قدیم است؛ تهرانی که در ذهن بسیاری از مخاطبانش هنوز زنده است، حتی اگر در واقعیت تغییر کرده باشد.

با این حال، برنامه در گذشته متوقف نمی‌ماند. یکی از تلاش‌های قابل‌توجه «طهرانشاط» ایجاد یک پل میان نسل‌هاست؛ جایی که موسیقی پاپ‌راک کنار تصاویر تهران قدیم می‌نشیند و گزارش از محله‌های مهجور، با زبان امروز روایت می‌شود. این ترکیب، اگرچه در مواردی ممکن است ناهمگون به نظر برسد، اما دقیقاً همان چیزی است که برنامه را از افتادن به دام نوستالژی صرف نجات می‌دهد.

یکی از بخش‌هایی که بیشترین بازخورد را هم داشته، آیتم نمایشی برنامه است؛ بخشی که با بازی خشایار راد و مرضیه صدرایی پیش می‌رود. نکته جالب اینجاست که این نمایش نه به‌دنبال خنداندن اغراق‌آمیز است و نه شعار دادن. روابط زن و شوهری، اختلاف‌نظرها، دلخوری‌ها و حتی لحن حرف زدن شخصیت‌ها آن‌قدر به زندگی واقعی نزدیک است که بسیاری از مخاطبان تصور می‌کنند این دو بازیگر واقعاً زوج هستند. این میزان باورپذیری، در تلویزیونی که اغلب نمایش‌هایش یا بیش‌ازحد شعاری‌اند یا اغراق‌شده، امتیاز کمی نیست.

آموزش در «طهرانشاط» اتفاق می‌افتد، اما نه با تابلوی «آموزش». چه در آیتم نمایشی و چه در گفت‌و‌گو با مهمانان، محور اصلی همان چیزی است که حق‌پرست روی آن تأکید می‌کند: گفت‌و‌گو. اینکه آدم‌ها یاد بگیرند حرف بزنند، گوش بدهند و اختلاف‌شان را بدون حذف هم حل کنند. این پیام شاید ساده به نظر برسد، اما در جامعه‌ای که ارتباط خانوادگی روزبه‌روز شکننده‌تر می‌شود، تکرارش نه‌تنها اضافی نیست، بلکه ضروری است.

در بخش مهمانان هم برنامه سعی کرده سراغ کسانی برود که «زندگی کرده‌اند»، نه فقط حرف زده‌اند. حضور چهره‌های فرهنگی، هنری، ورزشی یا خانواده‌هایی که تجربه زیسته قابل انتقال دارند، باعث شده گفت‌و‌گو‌ها از جنس شعار فاصله بگیرد. مهمان‌ها اغلب در فضایی خودمانی حرف می‌زنند و این همان جایی است که مجریان نقش مهمی پیدا می‌کنند.

اجرای مشترک حمید ترابیان و سیدمرتضی حسینی، یک توازن قابل قبول ایجاد کرده است. نه اجرای خشک و رسمی داریم، نه شوخی‌های بی‌هدف. این دو مجری بیشتر تسهیل‌گر گفت‌و‌گو هستند تا مرکز توجه؛ ویژگی‌ای که در برنامه‌های ترکیبی امروز کمتر دیده می‌شود. آنها اجازه می‌دهند فضا نفس بکشد، مکث داشته باشد و مهمان حرفش را کامل بزند.

از نظر ساختاری هم «طهرانشاط» نشان می‌دهد پشت صحنه‌اش فقط یک استودیو نیست. اتاق فکر، سوژه‌یابی مبتنی بر تقویم رسمی کشور، توجه به مناسبت‌های مذهبی، فرهنگی و اجتماعی باعث شده برنامه نسبت به حال‌وهوای جامعه بی‌تفاوت نباشد. همین انعطاف‌پذیری است که کمک کرده هر قسمت، رنگ‌وبوی مخصوص خودش را داشته باشد.

البته برنامه بی‌نقص هم نیست. نوسان ساعت پخش یکی از مهم‌ترین نقد‌هایی است که مخاطبان مطرح کرده‌اند. برنامه‌ای که قرار است «قرار ثابت» صبح جمعه باشد، نیاز به ثبات بیشتری در کنداکتور دارد. با این حال، استقبال مخاطبان و حتی شکستن رکورد‌های شبکه تهران نشان می‌دهد این ایراد، اصل ارتباط برنامه با بیننده را مخدوش نکرده است.

در مجموع، «طهرانشاط»

نمونه‌ای است از اینکه تلویزیون هنوز هم می‌تواند بدون فریاد زدن، دیده شود؛ بدون شوک، اثر بگذارد و بدون ادعا، گفت‌و‌گو بسازد. برنامه‌ای که شاید نخواهد همه را راضی کند، اما دست‌کم می‌داند برای چه کسی و با چه نیتی ساخته شده. در روزگاری که بسیاری از محتوا‌ها زود مصرف می‌شوند و زود هم فراموش، «طهرانشاط» ترجیح داده آرام‌تر حرکت کند؛ شبیه همان صبح‌های جمعه‌ای که هنوز برای بعضی‌ها معنای خاص خودش را دارد.