فرافکنی به سبک «مربی سفارشی» در ریاض/کاش روانخواه افتخار می‌داد و با تیم ملی به ایران بر می‌گشت

به گزارش خبرگزاری آنا، تیم ملی فوتبال امید کشورمان تحت هدایت امید روانخواه در مسابقات جام ملت های زیر 23 سال اسیا با یکی از بهترین  تیم های این نسل در گروه خود از 4 تیم به عنوان چهارم رسید آن هم در حالی که در سه مسابقه مقابل کره جنوبی، ازبکستان و لبنان حتی یک گل هم به ثمر نرساند.

این عملکرد غیر قابل دفاع چیزی جز عذرخواهی برای کادر فنی تیم ملی، مسئولان فدراسیون و شخص سرمربی تیم ملی که به اشتباه برای این جایگاه انتخاب شده بود باقی نمی گذارد اما در کمال تعجب شاهد بودیم روانخواه که بزرگترین افتخار وی در دوره مربیگری هدایت تیم لیگ برتری هوادار بوده پس از حذف امیدها در نشست خبری شکست و افتضاح تیمش را به اغتشاشات در ایران ربط داده است!

او در کنفرانس خبری مدعی شد مسائلی وجود داشت که تیمش به هم ریخت و حالا در کنار مردم ایران قرار دارد و از آنها حمایت می کند. این صحبت های در شرایطی مطرح شد که هیچ خبرنگاری در نشست خبری از سرمربی تیم ملی در مورد شرایط کشور سوال نپرسید و او وقتی دید سوالات در مورد حذف ایران به پایان رسیده بلافاصله به فرافکنی و فرار رو به جلو رو آورد و شرایط کشور را دلیل حذف تیم فوتبال امید نامید.

این صحبت های امید روانخواه که -اکثر کارشناسان و جامعه فوتبال او را به عنوان مربی سفارشی تیم امید که توسط چند عنصر خارج و داخل فوتبال  حمایت می شود می دانند- تنها یک دلیل داشت، فرار از واقعیت برای حذف یکی از بهترین تیم های تاریخ فوتبال المپیک ایران، آن هم در شرایطی که دستیاران و خود او این تیم را یکی از مدعیان قهرمانی این مسابقات می دانستند.

عجیب تر اینجا است که سرمربی تیم ملی که خود را حامی مردم کشور می داند و در نشست خبری به این موضوع اشاره کرد حتی افتخار نداد به همراه کاروان ایران به تهران برگردد و زودتر از اعضای تیم ملی خود را جدا کرد و با پروازی دیگر عازم کشوری که خانواده اش در آن سکونت دارند شد و به تهران برنگشت.

ای کاش روانخواه این افتخار را به مردم ایران می داد که با تیم ملی به تهران برگردد و پاسخگوی افتضاحی که در ریاض به بار آورده باشد نه اینکه ملی پوشان را به تهران بفرستد و خودش راهی دیاری دیگر شود.و البته این رفتارهای سرمربی تیم امید باید درسی باشد برای آنهایی که به یک نفر بیش از اندازه اش بها می دهند و او را در منصبی قرار می دهند که خیلی بزرگ تر از اسم و اندازه اوست.