این مطالعه با هدف واکاوی تجربیات بازیگردانان دانشگاهی (اعضای هیئت علمی) به عنوان عاملانی خلاق؛ حلقه مفقوده چرخه خلاقیت در نظام آموزش عالی ایران صورت گرفت.

با توجه به نقشی که اعمال و تصمیم‌های انسان در تحولات جهان امروز و حل مشکلات جامعه دارد، علوم انسانی و اجتماعی می‌تواند نقش مهمی در رشد و توسعه کشور ایفا کند.

یکی از مهمترین و غامض‌ترین سؤالات در زمینه تعلیم و تربیت پیش از دبستان، چگونگی تهیه برنامه درسی مؤثر در این مقطع است که با توجه به ظهور عصر اقتصاد دانایی محور و تغییر و تحولات برق‌آسا، شرایط پاسخگویی به آن بیش از پیش دشوار شده است.

کاربرد دانش خارجی برای توسعه محصول داخلی و استفاده از اشخاص خارجی برای رسیدن به بازار‌ها برای نوآوری‌های درون‌سازمانی هسته نوآوری باز است.

ظرفیت وقف در ایران ظرفیت مناسبی است و می‌تواند در راستای توسعه آموزش عالی به کار گرفته شود و مشکلات نظام آمـوزش عالی کشور را به بهترین وجه حل کند.

دانشگاه‌ها مؤسسه‌هایی هستند که در منابع انسانی خود قدرت جذب و تولید خلاقانه و تبادل دانش را ایجاد می‌کنند و می‌توانند اقتصاد دانش پایه را حمایت کرده و در زمینه زایش دانش نو و انتقال فناوری فعالیت کنند.

نقش کارآفرین در فرایند تغییر فناوری سبب شده کارآفرینی به کانون پژوهش تبدیل شود و شناسایی فرصت به عنوان نقطه تمرکز کارآفرینی مورد توجه پژوهشگران قرار گیرد، کارآفرینی، موتور و نیروی محرک رشد اقتصادی در جامعه است.

توجه و دقت ناکافی از سوی نویسندگان در استفاده و استناد به مقالات منتشرشده، باعث توسعه چرخه معیوب علم می‌شود که در حوزه سلامت تبعات جبران‌ناپذیری دارد.

مهمترین عامل تأثیرگذار در توسعه فرسودگی و محقق نشدن طرح‌های نوسازی، عامل اقتصادی و سـرمایه‌گذاری نکردن در این مقوله است.

رشد کمی تولیدات علمی اگرچه سبب بهبود جایگاه علمی کشور در نظام‌های رتبه‌بندی جهانی شده، ولی همین موضوع سبب نوعی وابستگی به مسیر از نوع دریافت بازخورد مثبت شده است.