آغاز سیاستگذاری و برنامهریزی در حوزه اسکان غیررسمی در ایران به دهه ۸۰ شمسی بازمیگردد و تا پیش از این تجربه مواجهه بهصورت موردی و بیشتر از نوع تخریب و حذف بوده است.
خانواده بهعنوان یک سیستم کامل و منسجم مطرح است که هرگونه تهدیدی به یکی از اعضا، برای کل سیستم تهدید بهشمار میرود. حضور خانواده باعث بهبود مراقبت از خود و رویارویی با مشکلات ناشی از بیماری در بیمار میشود.
بهسازی نیروی انسانی، خودپنداره و آشنایی با ویژگیهای درونی خود بر کاهش فشارهای روانی محیط کار اثرگذارند و توانایی کاهش استرس را برای کارکنان فراهم کند.