دوشنبه  27  آبان  1398
Print Short Link
Zoom In
Zoom Out
آنا بررسی می‌کند؛

جذب مخاطب با نمایش «مانکن»ها، آرایش غلیظ و روابط دختر-پسری/ در شبکه نمایش خانگی چه خبر است؟

چهارشنبه 24 مهر 1398 ساعت 00:30
ضعف نظارت در شبکه نمایش خانگی باعث شده تا سازندگان آثار با نمایش ابزاری «مانکن»ها، آرایش غلیظ بازیگران و قبح‌شکنی از روابط دختر-پسری به دنبال مخاطب باشند.

به گزارش خبرنگار رادیو و تلویزیون گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری آنا، هشتمین قسمت از سریال مانکن به کارگردانی حسین سهیلی‌زاده و تهیه‌کنندگی ایرج محمدی این هفته در شبکه نمایش خانگی توزیع شد.این مجموعه اولین تجربه سریال‌سازی سهیلی‌زاده در شبکه نمایش خانگی است.

سهیلی‌زاده کار در تلویزیون را به صورت جدی با کارگردانی سریال «رستوران خانوادگی» در سال 1380 آغاز کرد. «خانه آرزوها»، «رانت‌خوار کوچک» و «پیله‌های پرواز» عناوین سریال‌های دیگری است که او در سال‌های ابتدایی دهه 80 کارگردانی آن را به عهده داشت. نام‌هایی که همگی در زمره سریال‌های متوسط و رو به پایین تلویزیون به حساب آمده و نه در زمان خود جریان‌ساز شدند و نه اکنون در خاطر مخاطبان عام باقی مانده‌اند.

سریال 10 قسمتی «روزهای اعتراض» را شاید بتوان اولین خیز بلند سهیلی‌زاده برای تبدیل شدن به یک سریال‌ساز حرفه‌ای در تلویزیون دانست.

سهیلی‌زاده  در سال‌های 1388 و 1389 دو سریال «دلنوازان» و «فاصله‌ها» را برای تلویزیون ساخت که هر دوی آنها از مجموعه‌های پربیننده در زمان خود بودند. به ویژه «فاصله‌ها» که با سوژه‌ای حساس  و ساختارشکن در موضوع روابط دختران و پسران توانست بینندگان تلویزیون را در شب‌های تابستان سال 1389 پای تلویزیون بکشاند. از این سال به بعد ماشین سریال‌سازی او شتاب گرفت.

«سراب»، «سه پنج دو»، «دختران حوا»، «آوای باران»، «آخرین بازی»، «نیاز»، «پریا»، «مرز خوشبختی» و «هست و نیست» سریال‌هایی است که او در هشت سال اخیر کارگردانی کرده است. در این بین شاید فقط بتوان به «آوای باران» به عنوان یک سریال تلویزیونی موفق اشاره کرد. سایر آثار او در این بازه زمانی نیز همچون اغلب سریال‌های قبلی‌اش چندان در خاطر بینندگان باقی نمانده است.

سریال مانکن اولین تجربه حسین سهیلی‌زاده در شبکه نمایش خانگی است

بررسی کارنامه سهیلی‌زاده نشان می‌دهد او در دو دهه فعالیت در تلویزیون 23 سریال ساخته است. این تعداد می‌توانست نام او را هم‌ردیف سیروس مقدم به عنوان سلطان بلامنازع سریال‌سازی در تلویزیون، قرار دهد اما کیفیت فنی و محتوایی اغلب آثار سهیلی‌زاده‌ سطحی نازل دارد. شاید بتوان «روزهای اعتراض»، «آوای باران» و با اندکی اغماض «دلنوازان» را در رده سریال‌های متوسط (و نه درخشان و عالی) قرار داد.

سهیلی‌زاده در این دو دهه سراغ سینما نرفت و قاب تلویزیون را به پرده سینما ترجیح داد. «مانکن» اولین تجربه سریال‌سازی او در شبکه نمایش خانگی است.این مجموعه را می‌توان بستری برای محک‌زدن توانایی کارگردانی سهیلی‌زاده و البته میزان توانایی فیلمنامه‌نویسی «بابک کایدان» دانست. نویسنده‌ای که نامش در تیم نویسندگان فیلم‌هایی همچون «رحمان 1400»، «آینه بغل» و «تگزاس» دیده می‌شود. سه فیلمی که در سال‌های اخیر به نماد کمدی‌های بی‌محتوا و خوش آب و رنگ تبدیل شده‌اند و در کنار این خصلت، ابتذال و تکیه بر شوخی‌ها و کنایه‌های جنسی را نیز در کنار خود می‌بیند.

سهیلی‌زاده و کایدان با چنین سابقه‌ای در «مانکن» به یکدیگر رسیدند.کارگردان «مانکن»که حتی در پربیننده‌ترین آثار تلویزیونی خود همچون «فاصله‌ها» و «دلنوازان» به پرداخت سطحی به شخصیت‌ها، عادی نشان دادن رابطه دختر و پسر و نمایش بی‌محابای سرکشی فرزندان در برابر والدین متهم بود، در «مانکن» هم به شکلی دیگر این ضعف‌ها را نمایان ساخت.

مانکن ادعای برآمدن از بطن و متن جامعه را دارد و در این بین از معضلاتی همچون بیکاری، فقر، اعتیاد، شکاف طبقاتی، اختلاف نسل‌ها و...به عنوان خمیر مایه داستان و شخصیت‌پردازی خود بهره می‌برد اما آنچه از ترکیب فیلمنامه کایدان و کارگردانی سهیلی‌زاده می‌بینیم، معجونی خوش آب و رنگ اما فرسنگ‌ها دور از معضلات جامعه است.

کاوه (امیر حسین آرمان) جوان اول و شخصیت اصلی داستان مانکن است. پدرش سلمان (حسین پاکدل) به خاطر ورشکسته شدن و بدهکاری میلیاردی در زندان است. کاوه به خاطر تأمین بهای آزادی سلمان تن به ازدواج مصلحتی می‌دهد و با کتایون صوفیان (مریلا زارعی) دخترعموی پدرش که صاحب ثروتی افسانه‌ای است و با او اختلاف سنی بالایی دارد ازدواج می‌کند؛ غافل از این که پدرش در جوانی ابتدا قرار بوده با کتایون ازدواج کند. این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که کاوه دلباخته دختری به نام همتا (نازنین بیاتی) است. همتا با مادر و ناپدری معتادش زندگی می‌کند و خانواده او هم از لحاظ اقتصادی وضعیت مناسبی ندارد.

 مانکن بیش از این که به فیلمنامه‌ای جاندار، مستحکم و به اصطلاح چفت‌وبست‌دار متکی باشد، به تصاویر خوش آب و رنگ از زندگی تجملی کتایون و هم‌قطارانش از یک سو و جذابیت‌های ظاهری بازیگران و آرایش غلیظ و لباس‌های پر زرق و برق خود تکیه کرده است. در چنین شرایطی حتی بازیگرانی همچون حسین پاکدل، الهام پاوه‌نژاد و محمدرضا فروتن با توانمندی بالا و سابقه قابل توجه در عرصه بازیگری، ضعیف عمل می‌کنند.

در مانکن، فرمول سنتی فیلم‌های هندی یعنی «تقابل عشق و ثروت»  و «رؤیای ثروتمند شدن و از نکبت و فقر به مکنت و فخر رسیدن» در جای‌جای اثر خودنمایی می‌کند. سازندگان مانکن به دنبال روایت یک ملودرام عاشقانه در بستر اختلاف طبقاتی هستند اما آن چه ارائه می‌دهند کاریکاتوری از شکاف اقتصادی است.

حتی حضور شخصیت اخگر کوهسنگی (محمدرضا فروتن) که می‌کوشد خصلتی معماگونه و مبهم به داستان ببخشد هم دلچسب از آب درنیامده؛ فروتن با لحن و حالت چهره سرد که پیش از این هم به تناوب در بازی‌های خود از آن بهره برده است و البته در کنار عناصر آشنایی که از شخصیت‌های مافیایی در فیلم‌ها و سریال‌های ایرانی و خارجی سراغ داریم، چیزی به شخصیت اخگر نیفزوده است. به نظر می‌رسد ابهام در نقش این شخصیت در اتفاقات داستان هم خیلی زود و با توجه به روایت گام به گام ماجرا توسط همتا که در قسمت هشتم ارائه شده رنگ ببازد.

در مانکن، فرمول سنتی فیلم‌های هندی یعنی «رویای ثروتمند شدن و از نکبت و فقر به مکنت و فخر رسیدن» در جای‌جای اثر خودنمایی می‌کند

بازی تصنعی فرزاد فرزین در نقش جوان جنوب شهری که برای دوستش کاوه از هیچ فداکاری و کمکی دریغ نمی‌کند نیز همان تیپ همیشگی لات بامعرفت و زودجوش اما خوش‌قلب است که بارها و بارها امتحان خود را پس داده و شاید آخرین نمونه آن بازی‌هایی است که امین حیایی در اخراجی‌ها و «سریال خوب بد زشت» (که اتفاقاً بابک کایدان نویسنده آن بود) ارائه داده است .

در کنار محتوا و ضعف در شخصیت‌پردازی، آن چه در مانکن بیشتر خودنمایی می‌کند اصرار کارگردان باسابقه تلویزیون بر جذابیت‌های بصری و ظاهر بازیگران است. آرایش غلیظ بازیگران (چه شخصیت‌های ثروتمند و چه طبقات پایین داستان) در کلوزآپ‌های متعدد از چهره بازیگران زن در قسمت‌های مختلف به چشم می‌آید. گویا سهیلی‌زاده که از ساخت سریال برای تلویزیون طرفی نبسته است به عقب‌نشینی خطوط قرمز در شبکه خانگی پناه برده تا با استفاده از این جذابیت‌های کاذب  نظر بینندگان را به خود جلب کند.

متأسفانه ضعف نهادهای نظارتی در عرصه شبکه نمایش خانگی هم به این موضوع دامن می زند. شاهد هستیم که چه در فرم و چه در محتوای سریال‌های شبکه نمایش به‌وفور دیده می‌شود. به این ترتیب رسانه‌ای که خانگی بودن را به عنوان ویژگی اصلی خود به یدک می‌کشد، بستری برای قبح‌شکنی تبدیل می‌شود. مانکن نمونه‌ای از همین دسته آثار است که ضعف در شخصیت‌پردازی و کارگردانی و بازی‌های معمولی را زیر پارچه‌ای زربفت و رنگارنگ پنهان کرده است پرده‌ای که تاروپودش را با چهره بزک‌کرده نقش‌آفرینان و  نمایش زندگی لاکچری ثروتمندان و البته تصویری تصنعی از روابط انسانی ارائه داده است.

انتهای پیام/4104/پ

http://ana.ir/i/430904
«دل» مجوز نمایش گرفت

«دل» مجوز نمایش گرفت

سلبریتی‌هایی که زندگی تلخ و بسیار سختی را تجربه کرده‌اند + عکس

سلبریتی‌هایی که زندگی تلخ و بسیار سختی را تجربه کرده‌اند + عکس

روزهای پخش سریال «مانکن» تغییر کرد

روزهای پخش سریال «مانکن» تغییر کرد

فیلمبرداری «مانکن» به پایان رسید

فیلمبرداری «مانکن» به پایان رسید

سهیلی‌زاده: قول می‌دهم «مانکن» پایان داشته باشد/ رونمایی از یک سریال عاشقانه در شبکه نمایش خانگی

سهیلی‌زاده: قول می‌دهم «مانکن» پایان داشته باشد/ رونمایی از یک سریال عاشقانه در شبکه نمایش خانگی

«مانکن» از دوم شهریور وارد شبکه نمایش خانگی می‌شود

«مانکن» از دوم شهریور وارد شبکه نمایش خانگی می‌شود

پایان بازی محمدرضا فروتن در «مانکن»

پایان بازی محمدرضا فروتن در «مانکن»