حجتالاسلام ابوالفضل فرحزادی با تشریح جایگاه گریه بر حضرت سیدالشهدا (ع) در روایات اسلامی، تأکید کرد: اشک بر امام حسین (ع) علاوه بر آثار معنوی و تربیتی، زمینه آمرزش گناهان و بهرهمندی از رحمت الهی را فراهم میکند و از مهمترین جلوههای ابراز محبت و ولایت نسبت به اهلبیت (ع) به شمار میرود.
شاید راز ماندگاری «عبدالله»، «زُهیر» و «حبیب» نیز همین باشد. آنان در ظاهر سه انسان متفاوت بودند؛ یکی کودک، یکی میانسال و دیگری پیرمرد. اما در باطن، یک حقیقت مشترک داشتند: دلهایشان پیش از بدنهایشان به خدا سپرده شده بود.
با طلوع نخستین جمعه ماه محرم، بار دیگر صدای لالایی مادران با نوای روضه کوچکترین شهید کربلا درهم آمیخت. در گوشهوکنار ایران و دهها کشور جهان، هزاران مادر فرزندان شیرخوار خود را در آغوش گرفتند و در همایش جهانی شیرخوارگان حسینی، یاد حضرت علیاصغر (ع)، طفل ششماهه دشت کربلا را زنده نگه داشتند.
«حُر» به ما میآموزد که هیچ انسانی تا آخرین لحظه از رحمت خدا دور نیست؛ اگر دل بیدار شود و حقیقت شناخته شود، حتی فاصلهای به کوتاهی چند ساعت میتواند انسان را از صف دشمنان حق به جمع برترین شهیدان تاریخ برساند.
عزاداری برای حضرت اباعبدالله الحسین (ع) همواره از بزرگترین شعائر دینی بوده است. اما اگر این عزاداری در شرایطی برگزار شود که حضور مردم در صحنه، نماد ایستادگی و مقاومت در برابر دشمن تلقی گردد، آنگاه این عمل تنها اقامه شعائر نخواهد بود، بلکه میتواند مصداقی از جهاد در راه خدا نیز محسوب شود.
حضرت رقیه (س) اگرچه در خردسالی از دنیا رفت، اما یاد او قرنهاست که در دلهای مؤمنان زنده مانده است. او سندی زنده بر مظلومیت خاندان پیامبر (ص) و نشانهای روشن از عمق فاجعه کربلاست.